Blues zuidrand festival 18/07/2026

PROGRAMMA FESTIVAL

UUR	BAND	meer info
13:30 – 14:15	The Mighty Black Camel Blues Band	https://themightyblackcamel.com/
14:50 – 15:50	Bill & The Burners	https://billandtheburners.com/
16:25 – 17:25	Bas Paardekoper	https://www.baspaardekooper.com/
18:00 – 19:15	Doghouse Sam & His Magnatones	https://www.doghousesam.com/
19:50 – 21:20	Big Dave & The Dutchmen	https://www.facebook.com/BigDaveAndTheDutchmen/
21:50 – 23:20	Missy Sippy All Stars	https://www.facebook.com/missysippyallstars/

Blues Zuidrand Festival concertverslag Back to the roots: https://www.backtotheroots.be/confessite/2026/Zuidrand_26/Zuidrand2026.html

De Hoogmis, Edegem – 18 juli 2026

Na een eerste fijne editie in 2025 en terloops ook de prima materiële ondersteuning van de Belgian Blues Challenge in oktober vorig jaar, verwelkomt het team van Tom en David het publiek terug in De Hoogmis te Edegem. De tweede editie van het Blues Zuidrand Festival vindt opnieuw plaats in tuin van de oude pastorij, knal in het centrum van de gemeente. Met zijn vele grote loofbomen is dit een unieke setting, zo kan je wel stellen. Na de eerste dreigende weerberichten van het begin van de week zijn de weergoden ons gunstig gezind en er dreigt geen herhaling van vorig jaar, waarbij het festival eindigde in een stevige plensbui.

Om half twee mag The Mighty Black Camel Blues Band de dans openen. Na een swingende instrumental als intro, waarbij gitarist Polle Stevens zijn kunnen tentoon kan spreiden, is het de beurt aan zanger Kobe Simons met zijn typische rauwe stem. De band wisselt covers zoals ‘Born Under A Bad Sign’ en ‘I’d Rather Go Blind’ af met eigen nummers als ‘Weighing Me Down’ of het nieuwe ‘Hey Babe’, allemaal vrij stevig neergezet, maar zonder ellenlange solo’s. Voor zanger Kobe voelt het een beetje onwennig aan om te spelen voor een publiek van bluesliefhebbers aan wie hij niet veel uitleg hoeft te geven over de songs. Naar het einde van het optreden toe doet hij verwoede pogingen om het publiek mee te trekken door zich tussen de toeschouwers te begeven voor de song ‘Boom Boom’, maar het is nog wat vroeg op de middag. Het eerste optreden doet wel smaken naar meer.

De organisatoren hebben Wim Helsen als MC aangetrokken. De man kent waarschijnlijk niet zo veel van blues – het zij hem vergeven – maar op zijn eigen droge manier introduceert hij de opeenvolgde bands. Hij laat het daarbij niet na om Jan en alleman, inclusief Tomorrowland, subtiel op flessen te trekken en zorgt zo voor een aangename humoristische noot. Dit is vrij ongezien op een bluesfestival als je het ons vraagt. Misschien moeten we wel teruggaan naar het Belgian Rhythm & Blues Festival in Peer, met Felice Damiano als compère, ergens begin jaren negentig, toen de dieren nog spraken.

Na de opener van over het water is het tijd voor een lokale oudgediende, namelijk Wim De Vos met zijn Bill & The Burners, voor de gelegenheid versterkt met Patrick Cuyvers op keys en Hammond. Met ‘Don’t Loose Your Cool’ van Albert Collins gaat de band van start, waarna Howlin’ Bill zich niet zonder enige moeite op het podium installeert. Zijn fysieke beperking belet hem echter niet om stevig van leer te trekken met een aantal covers zoals ‘The Shape I’m In’ of ‘Trouble’, dat werd geschreven door het duo Jerry Leiber en Mike Stoller. We krijgen even een stroompanne, maar het euvel is snel opgelost. Bij de cover ‘Should I Stay’ gaat het onverwacht een beetje alle kanten op: een T-Bone Walker-intro, op het randje na een vervelling tot smartlap, NOLA-beats en country vibe. Op de slowblues ‘The Doctor’ laten Wim en Johan ‘Junior Jay’ De Laat zich van hun beste kant zien op respectievelijk mondharmonica en gitaar terwijl Patrick Cuyvers een aardige solo neerzet tijdens het nummer ‘Killing Floor’. De vele fans waarop Howlin’ Bill hier kan rekenen, worden tenslotte nog getrakteerd op een wervelende versie van ‘When Hell Freezes Over’. Het publiek dat ondertussen reeds talrijk aanwezig is, raakt zo mooi opgewarmd.

Terloops vermelden we dat het geluid prima is. De mensen aan de knoppen houden de dB nauwlettend in de gaten, want de gemeente heeft strikte geluidsbeperkingen opgelegd. Door de band is het geluidsniveau dan ook best verteerbaar, alhoewel de spreekwoordelijke uitzondering de regel bevestigt. Er zijn zo van die aanduidingen waarbij we ons, vooraleer een band nog maar één noot heeft gespeeld, ons de bedenking maken: “Oei, dit dreigt hier te ontsporen.” Als we Bas Paardekoper het podium zien bestijgen met een versterker van het merk Mesa Boogie – een van de geliefkoosde merken van heavy metal-gitaristen – gecombineerd met een volumineuze 4×12-luidsprekerkast, dan weten we hoe laat het is. Vanuit ons standpunt kunnen we het optreden van dit powertrio dan ook kort samenvatten: oeverloos gepingel op de gitaar, loeihard, weinig subtiliteit. Voor elk wat wils echter en zoals steeds is er een aanzienlijk deel van het publiek dat volop meegaat in dit soort bluesrock. Het is hen gegund natuurlijk. Ons laat het echter koud. Meer nog, het optreden doet ons eerder denken aan het opentrekken van een blik southern rock, waarvan het recept aan een update toe is. Het moment dus om ons naar de catering te begeven en na te gaan uit welke blikken ze daar serveren. Sedert vorig jaar kennen we trouwens de kwaliteit van het bier van de lokale microbrouwerij en die hoeft geen verdere bewieroking. “Hey, zitten we hier niet in de pastorij??”

Na de Nederlandse windhoos is het de beurt aan Doghouse Sam & His Magnatones om met hun ongecompliceerde en ongecomplexeerde aanpak het publiek op een andere manier te charmeren. Het contrast met de vorige band kan moeilijk groter zijn. Wouter Celis, alias Doghouse Sam, weet hoe hij zijn publiek moet inpakken, een vlotte prater als hij is, met zijn sappig accent – niet dat dat ons ook maar een greintje stoort. Met een aanstekelijke mix van rockabilly, ‘old school’ rock-‘n-roll, swing en blues zorgt het trio voor de eerste danspasjes voor het podium. Je zou voor minder beginnen te shaken. Een paar fervente dansers laten zich ontvallen dat er volgend jaar een dansvloer zou moeten worden geïnstalleerd. Nu weten we dat de organisatoren wel een oor hebben voor suggesties, maar of ze het zover willen drijven, is nog maar de vraag. Eén ding is zeker, de ambiance zit er goed in. Behalve Wouter blijft Martin Ubaghs aan de ‘double bass’ ook niet onopgemerkt. Nu eens uitbundig plukkend aan zijn snaren, dan weer subtiele baslijntjes spelend, de strijkstok hanterend of gewoonweg eens met de elektrische bas. Het veelzijdige drumwerk van Franky Gomez hoeft al lang geen betoog meer. Zijn drumcapaciteiten zijn omgekeerd evenredig met de grootte van zijn minimalistische drumstel. Zoals Wouter zelf zegt, kan een vettige boogie niet ontbreken in zijn optreden. Het wordt ‘Let’s Get It On’ waarop Wouter het predikaat “de puta madre” kleeft. We zullen het maar houden bij een beleefde vertaling van deze uitdrukking. Gewoon beregoed en het publiek wordt stilaan uitzinnig. Na een kort akoestisch intermezzo met Wim op de mondharmonica, Martin op de ukelele en Franky met twee soeplepels wordt deze uitstekende set afgesloten met ‘I’m Ready’ van Fats Domino. Voor een bisnummer met de Kellogs-gitaar is er geen tijd meer…

Ondertussen is het festivalterrein gezellig vol gelopen. Een praatje met de organisatoren leert ons dat de teller op 550 staat, 150 meer dan vorig jaar. In het verleden zijn er reeds activiteiten met 800 aanwezigen in de tuin van de Hoogmis georganiseerd. Dan zit de boel echter wel goed vol, om niet te zeggen bomvol.

We hadden het al over streektalen, maar het optreden van Big Dave & The Dutchmen is opnieuw een soort van thuismatch, al was het dan alleen maar voor de frontman. Als een stoomtrein vertrekt de band met het nummer ‘Rock and Roll’ en onmiddellijk is de toon gezet. Vorig jaar zagen we de band nog aan het werk op Swing Wespelaar en op Blues Bell’ in Schellebelle en het is er alleen maar beter op geworden. De goed op elkaar ingespeelde muzikanten komen met een hechte sound voor de dag. Vermelden we ze hier even: Mischa den Haring op gitaar, Darryl Ciggaar op drums en Roel Spanjers aan de piano. Daarnaast zien we bassist Nikolas Karolewicz. De man kennen we nog van onder andere The Bluesanovas of onlangs nog in de begeleidingsband van Marquise Knox. Steeds keurig in maatpak en de elektrische bas verticaal houdend in een stijl die doet denken aan de Texaan Eddie Stout. Hier is hij op het laatste moment en zonder repetitie ingevallen voor Dusty Ciggaar, maar daar valt absoluut niets van te merken. Meer dan af en toe een last second coördinatie met Mischa heeft de man niet nodig. Het hele optreden wordt een bluesact om je vingers van af te likken. Eigen composities, zoals het soulbluesnummer ‘This Work’ met aardig pianowerk van Roel Spanjers, wisselen af met klassiekers zoals ‘Too Late’ van Little Walter Jacobs met een scheurende harmonicasolo van Big Dave himself. Bij de slowblues ‘Baby Please Come Home’ is een mooie rol weggelegd voor Mischa op de gitaar. De zingende kleerkast uit Antwerpen heeft het allemaal lekker naar zijn zin. Gekke bekken trekken is hem niet vreemd en hij laat het zich welgevallen wanneer een vrouwelijke fan hem op het podium komt vergezellen. Verder tijdens het optreden krijgen we nog een eigenaardig gesyncopeerde versie van ‘Good Morning Little Schoolgirl’ alsook een zinderende boogie met een glansrol voor Mischa, die duidelijk geniet van de weerklank bij het publiek. Als bisnummer serveert de band ‘Screwdriver’ en dan moet je niet denken aan een of ander stuk gereedschap uit de Gamma, Brico of Hubo. Die gebruik je normaal gezien niet “all night long”.

Vooraleer de laatste band mag aantreden, worden eerst nog de winnaars van de loterij van de namiddag beloond met een aantal pakketjes merchandise van de optredende bands, alsook een gitaar die de optredende artiesten hebben gesigneerd. Die gitaar is een ‘Strat-style’-exemplaar, dat, als Fender gelijk krijgt met zijn lopende gerechtelijke procedures, misschien niet meer zal mogen worden verkocht in de toekomst. Dat is echter een heel ander verhaal en er zal nog wel wat water naar de zee vloeien vooraleer het zover is. Anyhow, Fender, shame on you!

Voor de slotact gaan we van de rechteroever van de Schelde terug over naar de ‘Vlaanders’, wat men daar in Antwerpen en bij uitbreiding in Brabant en Limburg ook mee moge bedoelen. Om begrijpelijke redenen stonden de Missy Sippy All Stars terug als headliners geprogrammeerd, nadat hun slotoptreden vorig jaar letterlijk in het water viel. Het is nu wel een beetje ondankbaar om na de show van Big Dave het festival af te sluiten. Afgezien van de kleine dip met Bas Paardekoper was het festival immers alleen maar crescendo gegaan. De jonge kerels laten het echter niet aan hun hart komen en steken van wal op hun gekende manier. Net als bij Big Dave zijn de fifties- en sixties-blues en meer bepaald die uit Chicago een belangrijke inspiratiebron maar de aanpak is anders. Verschillende frontmannen houden elk een deel van de zangpartijen voor hun rekening. Voor de gelegenheid zijn het Matt T. Mahony en Leander Vandereecken op gitaar en Olivier Vander Bauwede op mondharmonica die elkaar aan de micro afwisselen. Zo krijgen we onder andere ‘Run Away’, een uptempo versie van ‘Every Day I Have The Blues’, ‘I Asked Her For Water’ en de Tiny Legs Tim-cover ‘Get It Back’. Deze manier van aanpak levert een gevarieerd programma op maar deze medaille heeft ook zijn keerzijde. De afwisseling van zangers, gecombineerd met telkens een aankondiging van de zanger onderbreekt een beetje de flow van het optreden. Maar we willen niet te moeilijk doen. Dit zijn gewoon jonge gasten van eigen bodem die een goede bluesband vormen en daarbij de traditie met een eigen frisse aanpak mooi combineren. Het publiek kan deze afsluiter dan ook best appreciëren.

enkele nabeschouwingen

Met 550 toeschouwers was het festival opnieuw een schot in de roos. Het dreigt echter een beetje het slachtoffer te worden van zijn eigen succes en uit zijn voegen te groeien. Dan lijken er ons maar twee mogelijkheden: ofwel het aantal toeschouwers beperken, met als gevolg dat het festival gedoemd wordt om vrij kleinschalig te blijven, wat dan weer de financiële en dus artistieke mogelijkheden beperkt. Ofwel uitwijken naar een andere locatie met meer toeschouwers, maar waarschijnlijk dan met een minder intieme setting. We prijzen ons gelukkig dat we het antwoord niet moeten geven op dit quasi-dilemma. Maar misschien hebben de organisatoren wel een verrassende tussenoplossing in petto.

Als we het programma van de nog komende (grotere) festivals van de blueskalender overlopen, dan houden we eerlijk gezegd een beetje ons hart vast voor de vele stevige gitaarbands die wijdverspreid op de affiches prijken. Net als de klimaatverandering valt deze trend niet te ontkennen. Het is natuurlijk geen zaak van zwart of wit en vele parameters moeten met elkaar matchen. Specifiek denken we dan aan de financiële leefbaarheid van de festivals. Maar het siert een aantal (meestal kleinere) festivals om niet of niet helemaal mee te gaan in deze trend. Zo ook het Blues Zuidrand Festival. En dat bovenop de prima organisatie, de aangename setting en de leuke sfeer. Laat maar komen, die derde editie.

Blues Zuidrand #2 Festival Hoogmis Edegem (18-07-2026) reporter: Marcel ROOTSVILLE: https://www.rootsville.eu/2026/concerts%202026/20260718%20blues%20zuidrand.html info bands: Missy Sippy All Stars – Big Dave & The Dutchmen – Doghouse Sam & His Magnatones info bands: Bas Paardekooper – Bill & The Burners – The Mighty Black Camel Blues Band info organisatie: Blues Zuidrand © Rootsville 2026

Na een meer dan geslaagde editie vorig jaar, hoewel de regen aan het einde wat roet in het eten kwam gooien, krijgen we vandaag ronde 2.

Alweer in de prachtige locatie van De Hoogmis. Niet enkel een mooie setting maar alweer paraat met een mooie affiche en dat was natuurlijk te danken aan het gepassioneerd blues duo David en Tom De Ridder. Vandaag hadden deze twee partners in crime een mooie affiche in elkaar gebokst met vooral België boven! En dat vinden wij altijd geweldig. Deze editie met een speciale MC en dit was voor de gelegenheid niemand minder dan Wim Helsen, dat gaf natuurlijk soms hilarische aankondigingen.

Veel volk aanwezig in het park van de Hoogmis en alvast meer aanwezigen dan vorig jaar en dat is een goed teken. Na eerst een hoop bekenden te hebben begroet, mij te hebben voorzien van de onvermijdelijke Duvel, was ik klaar voor een namiddag blues.

Eerste band van de dag was The Mighty Black Camel Blues Band, vorig jaar winnaar van de publieksprijs op de Belgian Blues Challenge. Daar vond ik ze niet zo geweldig presteren maar dit jaar op de Hageland Blues & Roots Night, waren ze top. Benieuwd wat ze vandaag zouden brengen. De Blues is in Balegem nooit weggeweest. Een hoog risicocontact op jonge leeftijd met het legendarische bluescafé de Klokke en de bassist van de first real Balegem Bluesband, was genoeg voor gitarist Polle om een band op te richten.

Een goeie band, vraagt een strakke drummer, een diepe bassist, een vingervlugge gitarist en een hese bezwerende stem. Dat mengsel geeft deze band de vorm die ze nu hebben en zorgt voor elektrische powerblues. De band bestaat uit Polle Stevens (gitaar), Wim Stevens (bas), Kobe Simoens (zang) en Roel Stevens (drums) en Pablo Vanderwaeren (keys).

Na het obligate instrumentale opener ‘Blues In ‘D’ Natural’ kwam Kobe Simons het podium op en werden we getrakteerd op ‘The Well’.  Deze boys weten duidelijk hoe blues moet worden gespeeld. De stem van Kobe klinkt als schuurpapier maar past wonderwel bij hetgeen ze hier aan de man komen brengen vind ik.

We kregen een mix van eigen nummers en covers als ‘Born Under A Bad Sign’ van Albert King, ‘I’d Rather Go Blind’ van Etta James of ‘Boom Boom’ van John Lee Hooker, waarbij Kobe het publiek introk. De set zit zeer goed in elkaar afwisselend stevig werk met tragere blues met stevige licks geperst uit de gitaar van Polle. Dit was alvast een veelbelovend begin van de dag zou ik zeggen.

De tweede band van de dag is de trots van Antwerpen want met Bill & The Burners hadden ze onder andere de winnaar binnengehaald van de eerste European Blues Challenge, met name Wim De Vos aka Howlin Bill.

Allemaal bekende koppen op het kleine podium met op kop Wim De Vos aka Howlin Bill (zang en harmonica), Johan “Junior Jay” De Laat (gitaar), Steve “Dynamite” Wouters (drums) en “Nashville” Niels Timmermans (bas) en zowaar de heer Patrick Cuyvers aan de keys. De wegen van deze muzikanten hebben elkaar al tal van keren gekruist in het verleden. Terwijl de bandleden geregeld teruggrijpen naar hun roots en op tekstueel vlak vanuit de puurste traditie de mensen de blues willen laten beleven, staan ze evengoed met beide voeten in het heden. Dit vertaalt zich in een resolute keuze voor eigentijdse muzikale arrangementen waar de vonken en het spelplezier vanaf spatten.

Dit viertal staat steeds garant voor kwaliteit en weet altijd het vuur aan de lont te steken. Wim en zijn acolieten kunnen nog steeds op een stevige fanbase rekenen en dat was duidelijk te zien toen de band een eerste muzikale intro inzette waarna Junior Jay met veel bombarie Howlin Bill aankondigde. Wie het wat heeft gevolgd weet dat Wim het de laatste jaren fysiek niet onder de markt had, maar zijn stem en harmonicaspel hebben alvast niet aan kwaliteit ingeboet, wel integendeel. Er werd gestart met ‘Move To The City’ en ‘Shape I’m In’. Onmiddellijk heel stevig ertegenaan met een ritmesectie dat staat als een huis en een Steve Wouters zichzelf overtreft in het stevige drumwerk.

‘Trouble’ is dan weer de nieuwe single en klink als een klok, net zoals de stem van Wim terwijl Junior Jay kwistig met messcherpe solo’s strooit. En laat net op dat ogenblik den elketriek uitvallen. Het euvel werd snel verholpen en de band ging op hezetlfde élan verder, tot groot jolijt van de aanwezige fans. Je hoort duidelijk dat deze jongens een stevig geheel hebben gevormd, een echte bluesmachine.

Vriend en vijand werden verrast bij hun eigenzinnig cover van ‘Should I Stay Or Should I Go’ van The Clash. Het betere werk mijn gedacht. Dit was alvast een meer dan stevig optreden dat richting einde fietste om af te sluiten met het geweldige ‘Hell Freezes Over’. Op deze set niets aan te merken het was van zeer goede makkelijk.

Voor de derde band waren Tom en David naar Nederland getrokken en hadden Bas Paardekooper en zijn band meegebracht. Power trio dus, iets voor de liefhebbers en wie mij wat kent, weet dat dit alvast mijn ding niet is. Maar voor elk wat wils zou ik zeggen.

Het trio bestaat uit Bas Paardekooper (zang en gitaar), Andre de Bruijn (bas) en Roel Van Leeuwen (drums). Voor de gelegenheid had de ban ook een toetsenman meegebracht weins naam ik jullie echter schuldig moet blijven. Bas kreeg van kleins af de muziek met de paplepel ingegoten en startte in 2017 zijn eigen band en werd in 2024 door de Dutch Blues Foundation genomineerd als Beste Nederlandse blues muzikant.  Met 5 albums achter zijn naam komt Bas hier zijn bluesrock aan de man brengen.

De mannen vlogen ervan in het begin stevig in met ‘Going Home’ en ‘Victim Of The Blues’. Zoals te verwachten meer dan stevig met ellenlange solo’s en ik kreeg de indruk dat de, door de voorgaande bands opgebouwde sfeer, langzaam verdween en daar konden songs als ‘A Bluesman’s Life’, ‘Gipsy Man’ of ‘Loose The Blues’ niets aan veranderen.  Redelijk eentonig wat mij betreft en zoals op het einde van de dag zou blijken, toch wel de vreemde eend in de bijt op deze affiche. Maar hey, voor elk wat wils natuurlijk!

“And now for something completely different’, party trio bij uitstek, niemand minder dan Doghouse Sam & His Magnatones. Altijd goed voor een stevige portie muziek deze drie jongens. Had ze onlangs op Damblues de boel op stelten zien zetten en verwachtte hier hetzelfde scenario.
​

Na een tijd even van de radar te zijn verdwenen, zijn de mannen back in full force. Ik heb altijd al een boontje gehad voor deze geweldige formatie. Wouter Celis aka Doghouse Sam en zijn Magnatones brengen aanstekelijke Rhythm ’n Blues, Blues en Roots muziek veelal van eigen makelij. De Magnatones dat zijn Franky Gomez op drums en Martin Ubaghs op contrabas. Na een tijdje te zijn weggeweest, is het trio al een tijdje terug “back in full force”, en ze laten ons terug genieten van een portie puike blues, rhythm ’n blues en roots. Laat maar komen die hap, we waren er volledig klaar voor, ik alleszins.

Het was ervan in het begin boenk op met ‘Gone Too Long’, meteen ook de titeltrack van hun laatste album. Zonder verpozen ging het trio verder op hun élan met ‘Can’t Quit Pickin’ On Me’, ‘The Other Side’en ‘Crossroads’. Als entertainer pur sang, wist Wouter in een mum van tijd het publiek tot aan het podium te krijgen en er werd gedanst dat het een lieve lust was. De muziek van dit trio is onweerstaanbaar, wie hier niet op, beweegt, wel, die moet dringend een dokter raadplegen.

Martin plukt als een bezetene aan de snaren van zijn contrabas en Franky laat zich gaan aan zijn drumstel. Wouter blijft Wouter, top gitaarwerk en aangename stem om naar te luisteren en zonder problemen iedereen meekrijgend in zijn muzikale rollercoaster. ‘Steppin Up’ krijgt wat extraatjes te verwerken en we horen tussen door het muzikaal thema van The A-Team. “I love it when a plans comes together”.

Andere gitaar wordt ter hand genomen, de slide wordt bovengehaald en ‘Let’s get It On en ‘Something’s Wrong’ worden door de boxen gejaagd. ‘Back In The Rain’ is dan weer afkomstig uit hun eerste album “Buddha” uit 2012. Dan komt er even een kleine rustpauze, neemt Martin de ukelele ter hand, Wouter de harmonica en Franky geeft het ritme aan met de lepels. Edoch, dit was maar van korte duur want toen raasde de tornado verder met een schitterende solo van Franky en het covertje van Fats Domino ‘I’m Ready’. What the heck, dit was er eentje om duimen en vingers af te likken. Zeer hoog niveau, de mannen hebben zichzelf alweer overtroffen en de aanwezigen hadden genoten, want zeg zelf, dit is muziek waar je blij van wordt.

De volgende band is al een hele tijd hot! En hoe. Big Dave & The Dutchmen zijn nergens weg te slaan. Dave voorstellen is niet meer nodig want ik denk niet dat er nog iemand rondloopt die deze Antwerpse reus nog nooit aan het werk heeft gezien. Voor dit nieuw project heeft Dave zich omringd door een aantal Nederlandse toppers zoals Micha den Haring op gitaar, Darryl Ciggaar op drums en vandaag geen Dusty aan de bas maar wel de Duitse bassist Nikloas Karolewicz, die wij vroeger dit jaar aan het werk zagen bij Marquise Knox en last but not least, pianowizzard Roel Spanjers.

Met zo’n bezetting kan het niet anders dan vonken geven. Vorig jaar werd hun eerste, titelloze album uitgebracht en dit was meteen een schot in de roos. Authentieke blues, soul en gospel met bijna allemaal eigen werk. Wie liefhebber is van Chicago blues met een vette knipoog naar de blues van de fifties en de sixties, zal van avond zeker aan zijn trekken komen. Er werd onmiddellijk ingevlogen met de stevige shuffle ‘Lets’ Rock ’n Roll’ en dan was het hek van de dam, wat zou leiden tot een schitterende gig, maar laten we niet op de zaken vooruitlopen.

Wie nog twijfels had over de harmonicakunsten van Big Dave was bij ‘My Little Girl’ volledig overtuigd. ‘So Sweet’ komt uit het nieuwe album, ‘This Work’ is een song geschreven door Roel Spanjers en valt duidelijke in de categorie van “tegelplakkers”, maar ook klassiekers worden niet aan de kant geschoven.  De band staat als een huis. Allemaal toppers met een Micha Den Haring die ons een heel subtiel gitaarspel laat horen, Spanjers laat zijn vingers vliegen over de “black & whites” en Darryl en Nikolas, strak in het pak zoals altijd, houden het ritme retenstrak. Dit is blues van de bovenste plank.

Tijd om even een rustmoment in te lassen en met het mooie ‘Blue And Lonesome’ van Little Walter, kunnen we allemaal even tot rust komen, waarna we terugkeren naar Chicago met ‘Too Late’ dat al dateert uit 1956 en alweer op het conto te schrijven is van Little Walter. De gashendel werd terug opengetrokken voor een wel heel snelle versie van Sonny Boy Williamson’s ‘9below 0’. Dan nemen Dave en zijn Dutchmen ons mee op een reis in hun teletijdmachine want we worden terug gekatapulteerd naar 1937 en Sonny Boy Williamson I, met een wel eigenzinnige versie van zijn ‘Good Morning Little Schoolgirl’.

Knap gedaan Dave! We mogen dan ook genieten van Dave’s dansmoves en hij krijgt zelfs het gezelschap van een “go-go girl” die zich volledig laat gaan op het podium. Micha krijgt nog de gelegenheid om zijn gitaaskills te tonen, en na een zeer ontroerend ‘I’ll Take Care Of You’ nam de band afscheid met ‘One Way Out’. Dit was nu eens blues van de bovenste plank. Telkenmale weten Dave en zijn Dutchmen het publiek bij de keel te nemen. Overduidelijk want na de massale vraag voor een bisser, kreeg het dankbaar publiek nog ‘Screwdriver’ als afscheidscadeau.

Vorig jaar viel hun optreden letterlijk en figuurlijk in het water. Een heuse waterhoos joeg zowat alle aanwezigen weg en daarom mochten ze het dit jaar nog eens overdoen. Hier zijn de Missy Sippy All Stars. Ondanks de Gentse Feesten, die gisteren van start gingen, naar Antwerpen afgezakt voor uw en mijn plezier. Schitterend!

Hoewel de band al lang niet meer hoeft te worden voorgesteld, toch nog een kleine geheugensteun. De band werd gevormd in de Missy Sippy in Gent. Het is altijd wat gissen wie er deel zal uitmaken van de band, want de Gentse blue scene is zodanig uitgebreid dat er massa’s kandidaten beschikbaar zijn. Kwalitatief van een zeer hoog niveau en met een zeer hoog blues gehalte. Hun eerste album werd met open armen ontvangen en reflecteert zeker wat we vandaag zouden horen. De band werd ooit opgericht naar aanleiding van het 5-jarig bestaan van de Missy Sippy.

Deze bende speelt blues zonder franjes en recht uit het hart. Wie nog steeds denkt dat bluesmuziek is voor “ouwe mensen”, wel die is eraan voor de moeite.  Allemaal jonge wolven (nietwaar Karel?) op het podium, met veel goesting om te spelen en vooral veel talent. Vandaag met Matt T.Mahoney op gitaar, Bern Coene aan de drums, Karel Algoed aan de contrabas, Olivier Vander Bauwede op mondharmonica en last but not least Leander Vandereecken op gitaar.

Swingen al van bij de eerste noten met een knappe ‘Every day I Had The Blues’ En ‘I Asked Her For Water’ van de grote Howlin’ Wolf. Met drie zangers in de band werd de taken eerlijk verdeeld en deed elk zijn duit in het zakje. Van Blues tot rock ’n roll, we kregen het allemaal met ‘Disease To Please’, eigen werk met‘Your Mind Is On Vacation’, het swingende ‘2:19’, het door Olivier gezongen ‘Ride Trough The Rain. Enfin, alles van zeer goede makelij en gespeeld op hoog niveau. De mannen hadden er zin in en het publiek al evenzeer.

Soms mag het wat trager met ‘Lonely Avenue’ maar dat is maar van korte duur want daar was ‘Pretty Thing’ al van Bo Diddley. Het was jammer dat het zo snel voorbij was, time flies when you’re having fun. Maar niet getreurd onze Gentse boys mochten er nog eentje komen spelen alvorens ons huiswaarts te zenden. Waarvoor onze welgemeende dank en dat dit een geweldige afsluiter was, hoef ik u niet te vertellen.

Alweer een topeditie daar in Edegem. Fijne organisatie, zeer leuke setting en een pak stevig werkende vrijwilligers. Thanks everybody. Bedank ook David en Tom en ik zou zeggen doe zo maar verder en alvast tot in 2027!
Cheer folks!

Marcel

05/03/2026 Tom Eylenbosch & Robbert Duijf Band in Schouwburg de kern, wilrijk (antwerpen)

Robbert Duijf Band (NL) – Tom Eylenbosch (B) Blues Zuidrand CC De Kern Wilrijk (05-03-2026) reporter: Marcel info organisatie: Blues Zuidrand info band: Robbert Duijf Band – Tom Eylenbosch © Rootsville 2026

De mannen van Blues Zuidrand zijn zeer actief, dat is ondertussen al bewezen en voor hun inspanningen zijn ze daarom ook genomineerd voor de Belgian Blues Awards in de categorie “Festivals”.

Het is echter meer dan een festival organiseren want gedurende het jaar worden ook al blues optredens georganiseerd, zoals ook vanavond in De Kern in Wilrijk. Het was dus voor mij de opgave om de “Hel van Antwerpen” te trotseren om daar te geraken. Een echte blues liefhebber laat zich dan ook niet ontmoedigen door de ellenlange files in en om Antwerpen, dus trok ik onversaagd richting Wilrijk.

Vanavond stond een dubbelconcert op het programma en het was van hoog niveau, te beginnen met Tom Eylenbosch.

Tom is “de” piano wizzard bij uitstek en bij alle blues liefhebbers gekend van bij de Missy Sippy All Stars, Guy Verlinde, Stef Paglia maar heeft ondertussen ook een schitterende soloplaat uitgebracht met als titel “My Kind Of Blues”. Afkomstig uit Keerbergen en sinds zijn 10de levensjaar gepassioneerd bezig met muziek. Deze jongeman is doordrenkt van de blues en dat kon hij vorig jaar verzilveren door met verve de Belgian Blues Challenge te winnen. Alvast een stevige opener.

Er was toch wel redelijk wat volk afgezakt naar De Kern. Mooie zaal en zodanig ingericht dat ik gewoon mee op het podium stond of beter gezegd, zat. Het gaf een echt huiskamergevoel toen Tom zijn entrée maakte, zich achter de piano nestelde en, na iedereen te hebben begroet, ‘Ain’t Nothing But Lies’ op ons losliet. Meteen één van de songs van zijn nieuwe album. Meteen zaten we ook in de sfeer van New Orleans en dat werd verdergezet met ‘Empty Pocket Blues’. Met ‘Broken Inside’ vertelde Tom over de moeilijk periode in zijn leven en leverde hij ondertussen een knappe portie pianowerk af.

Tiny Legs Tim is al een tijdje niet meer bij ons, maar toch blijft hij nog in ieders gedachten zitten en met het zeer ingetogen ‘Still In Love’ werd hij even herdacht. Plots werden we terug meegenomen naar New Orleans en met ‘Iko Iko’ ook wel gekend onder de naam ‘Jock-A-Mo’ van James “Sugar Boy” Crawford and his Cane Cutters, werden we ondergedompeld in de sfeer van de Mardi Gras en bij deze waren de geesten van Professor Longhair of Dr John nooit ver weg. Tom is een piano wizzard, bewijze zijn vaardigheden bij ‘Cow Cow Blues’ van Cow Cow Davenport. Normaal een instrumentaal maar Tom monteert daar de tekst op van ‘Mess Around” van Ray Charles. Howdie!

Het tempo zakt dan even voor het heel mooie ‘Satisfy My Soul’ om terug de hoogte in te gaan bij het waanzinnig gespeelde ‘Tico Tico’, aan de man gebracht in de stijl van James Booker. On-voor-stel-baar! Wat een wervelende versie. Jammer genoeg komt aan alle schone liedjes een eind en met het swingende ‘Brittle Bone Boogie’ nam Tom afscheid van een zeer dankbaar publiek. Dit was topklasse en bij deze bewees deze jonge man dat hij de overwinning in de Blues Challende, dubbel en dik had verdiend.

Hierna mochten we ons opmaken voor de Robbert Duijf Band. Het was niet de eerste keer dat ik dit trio in actie zou zien maar ik ben telkenmale onder de indruk en ben ondertussen wel een grote fan van Robbert en zijn twee acolieten.

Robbert, geboren in 1974, brengt in een mix van oldschool delta-blues, Brits-Amerikaanse folk revival en gospel-blues verhalen samen met zijn gitaar. Zijn gitaarspel wordt gekenmerkt door een typische fingerpicking stijl met een slide. Zijn stem is rauw, oprecht en vol overgave. Door zijn manier van spelen maakt hij een altijd een stevig contact met zijn publiek. Dat de man meer dan bedreven is, bewijzen zijn overwinning op het Dutch en European Blues Challenge en zijn plaats in de halve finale van het prestigieuze IBC in Memphis. Kortom de muziek van Robbert laat niemand onberoerd. Zoals steeds is hij in het gezelschap van zijn zoon Rubin aan de contrabas en de sympathieke Jaak Korsten aan de drums. We waren er volledig klaar voor!

Iedereen had zijn kaartje voor de ‘Love Train’ en weg waren we. Het werd gevolgd door ‘I’m The Devil’ en ‘Those Days’. Het kon dus niet beter beginnen mijn gedacht. Op dit trio kan je een huis bouwen. Het geheel zit stevig gebeiteld en Robbert is een echte “storyteller”. Telkenmale weet hij zijn songs met een verhaaltje aan te kondigen. Ineens bevinden wij ons in een kerk “deep down south” en krijgen we een fijne versie van ‘John The Revelator’. Met ‘Dangerous Mood’ schakelt Robbert over naar een ander genre en bij ‘All Night Long’ haalt hij de mondharmonica boven en wordt een stevige boogie de zaal in geslingerd. ‘Heroin’ heeft een duistere en zware tekst en wordt gevolgd door ‘Love To See You Cry’.

Het verhaal voorafgaand aan ‘Talking In Your Sleep’ is hilarisch en iedereen kon nadien ten volle genieten van het wondermooie ‘Going Home’. Meteen waren we ook beland bij de laatste song van de avond en bij ‘Falling Of The Wagon’ werd er gemixt met ‘Going Down South’ en ‘One Bourbon, One Scotch And One Beer’. Afsluiter van niveau.

Natuurlijk konden onze drie vrienden ons niet zomaar achterlaten en toen Tom Eylenbosch werd gevraagd hen te vervoegen, kregen we alvast nog een traktatie alvorens huiswaarts te keren. ‘Pony Blues’ van Charley Patton was de eerste in de rij en met wat gospel moedigt Robbert zijn parochianen aan met de gevleugelde woorden:”Raise your hand and shout it out loud”. We zaten volop in het land van ‘Milk And Honey’. Bij deze zat de avond erop.

Alvast een dikke pluim voor David en Tom van de organisatie, want alles was weer terug tot in de puntjes geregeld. De gigs waren van hoog niveau en de aanwezigen hadden met volle teugen kunnen genieten, een meer dan geslaagde avond als je het mij vraagt.

Op 18 juli organiseren deze twee Bluesbrothers hun tweede edite van hun festival, ik zou zeggen; “noteer alvast de datum in jullie agenda!”.

Cheers folks

Marcel